020Χαρακτηριστική καί συγκινητική εἶναι ἡ ἱστορία μιᾶς νεώτερης, καθαρά δυτικῆς τεχνοτροπίας, εἰκόνας τοῦ Ἁγίου Μανδηλίου (τέλη 18ου – ἀρχές 19ου αἰ.), ζωγραφική σέ ξύλο μέ ύφασμα σέ ξυλόγλυπτο πλαίσιο, ἡ ὁποία δωρήθηκε καί αὐτή στή Μονή. Χωρίς νά παρουσιάζει ἰδιαίτερο καλλιτεχνικό ἐνδιαφέρον, συνδέεται μέ χαρακτηριστικό γεγονός τό 1925, πού ἔχει ὡς ἑξῆς:
Ἡ εἰκόνα ἀνῆκε στήν οἰκογένεια τῆς Εἰρήνης Κουντούρη, τήν ὁποία ὁ ξενιτεμένος στήν Ἀμερική σύζυγος εἶχε έγκαταλείψει μέ δύο παιδιά. Ἡ φτωχή μητέρα, προκειμένου νά ζήσει τήν οἰκογένειά της, ἀποφάσισε νά πωλήσει τήν εἰκόνα αὐτή σέ ἀρχαιολόγο ἔναντι μεγάλης ἀμοιβῆς καί ἔλαβε ὡς προκαταβολή τό μισό τίμημα, πού ἦταν 50 χρυσές λίρες Ἀγγλίας. Τό ἑπομένο πρωί ἡ μητέρα ζήτησε ἀπό τά παιδιά πού ἒφευγαν γιά τό σχολεῖο νά ἀσπασθοῦν γιά τελευταία φορά τόν «Χριστούλη», ἀποκαλύπτοντάς τους τά περί πωλήσεως τοῦ εἰκονίσματος. Στό ἄκουσμα αὐτό τά παιδιά ἄρχισαν νά κλαῖνε μέ βαθύ πόνο προσπαθώντας νά ἀποτρέψουν τήν ἐνέργεια τῆς μητέρας τους. Τότε διαπίστωσαν ὅτι ἡ εἰκόνα δάκρυσε. Ἡ ροή τῶν δακρύων ἦταν τόσο μεγάλη πού σχεδόν ὅλη ἡ Πάτμος ἔσπευσε νά προσκυνήσει τήν θαυματουργική αὐτή ἐνέργεια καί νά σπογγίσει μέ βαμβάκι τήν εὐλογία αὐτή.
Ὁ  σύζυγος,  μόλις   πληροφορήθηκε   τό  τοῦ Χριστοῦ, μεταμελήθηκε καί ἔσπευσε  νά βοηθήσει οἰκονομικά τήν οἰκογένειά του.
Ἡ εἰκόνα μεταφέρθηκε στό Ἱερό Ἡσυχαστήριο «Ἅγια τῶν Ἁγίων» καί ἀπό ἐκεῖ στό Σκευοφυλάκιο τῆς Ἱερᾶς Μονῆς, γιά εὐλογία τῶν εὐλαβῶν προσκυνητῶν.

footer


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ